|
بسم الله الرحمن الرحیم
باران شک از چشمان سکینه(س)
به مناسبت فرا رسیدن ماه محرم و ماه حزن و اندوه دودمان عترت رسول الله(ص) تقدیم می گردد:
اشاره:
حضرت سکینه(س) دختر بزرگوار امام حسین(ع) و رباب دختر امری القیس، ادیب مشهور عرباست. (1) وی در علم، معرفت، ادب، توجه به حق و جذبه پروردگار، کم نظیر و مورد توجه خاص پدرش امام حسین(ع) بود. نام اصلی او را آمنه، امینه، امیمه و امامه نوشته اند. با این وجود او با لقب سکینه یا سُکینه مشهور است. او از جمله بانوانی است که شاهد صحنه های دلخراش کربلا بود. از آنجایی که پدرش در روز عاشورا او را «خیرة النسوان» (برگزیده بانوان) خوانده، محققان احتمال داده اند که سن او در روز عاشورا ده تا سیزده سال باشد. زیرا اگر او را کودک بنامیم، با لقب «خیرةالنسوان» نمی سازد.
وی بعد از سفر کوفه و شام، در خانه پدرش و تحت کفالت امام سجاد(ع) قرار گرفت. محضر سه امام (امام حسین، امام سجاد و امام باقر علیهم السلام) را درک کرد. نوشته اند: خانه اش مرکز تجمع شعرا و محل مناقشه و بحث و نقد و ادب بود. به شاعران بزرگ همچون فرزدق و جریر، صله عطا کرده است.
مؤلف فرهنگ عاشورا آورده است که وی به همسری مصعب بن زبیر در آمد و پس از قتل او، زوجۀ عبدالله بن عثمان گردید. و پس از مرگ او، زید بن عمر با وی ازدواج کرد؛ ولی زید به توصیۀ سلیمان بن عبدالملک او را طلاق داد.
سکینه همچنان در مدینه می زیست، تا آنکه در پنجم ربیع الاول سال 117 ق. در زمان هشام بن عبدالملک، پس از 70 سال، درگذشت و در شهر مدینه دفن گردید. (2)
به هر صورت، وی از شاهدان صحنه عاشورا بود. بعد از شهادت پدر در کنار دیگر اسیران، کوشید تا پیام انقلاب پدر را منتشر سازد. به دیگر عبارت، در همان زمان نوجوانی، نقش ثمربخشش در تداوم انقلاب پدر، او را سرمشق دختران جهان ساخت. سرمشق آنهايي كه در بحبوحه حوادث ناگوار، آزادي و آزادگي را پيشه خويش مي سازند و با حفظ عفّت و وقار خويش، از حريم «ولايت» و «ديانت» پاسداري مي كنند. به پاس همین تلاش ها، كمتر تاريخ نگاري است که بعد از بيان جزئيات زندگي پرافتخار امام حسين عليه السلام به فرازهايي از سخنان و سروده هاي حضرت سكينه نپرداخته باشد! آنچه پيش روي شماست، گزيده ای از جملات آن بانوي دردمند است كه در هنگامه حماسه و خون كربلا، و اشك و صبرِ شام، ايراد نموده است.
|